گر بدینسان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست

گر بدینسان مرد باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

یادگار جاودانی برتر از این بی بقای پاک

به گنجشک گفتند، بنویس:
عقابی پرید.
عقابی فقط دانه از دست خورشید چید.
عقابی دلش آسمان، بالش از باد،
به خاک و زمین تن نداد.

*
و گنجشک هر روز
همین جمله‌ها را نوشت
وهی صفحه، صفحه
وهی سطر، سطر
چه خوش خط و خوانا نوشت

*
وهر روز دفتر مشق او را
معلم ورق زد
وهر روز هم گفت: آفرین
چه شاگرد خوبی، همین

*
ولی بچه گنجشک یک روز
با خودش فکر کرد:
برای من این آفرین‌ها که بس نیست!
سوال من این است
چرا آسمان خالی افتاده آنجا
برای عقابی شدن
چرا هیچ کس نیست؟

*
چقدر از "عقابی پرید"
فقط رونویسی کنیم
چقدر آسمان، خط خطی
بال کاهی
چرا پرکشیدن فقط روی کاغذ
چرا نقطه هر روز با از سر خط
چرا...؟
برای پریدن از این صفحه ها
نیست راهی؟

*
و گنجشک کوچک پرید
به آن دورها
به آنجا که انگشت هر شاخه ای رو به اوست
به آن نورها
وهی دور و هی دور و هی دورتر
و از هر عقابی که گفتند مغرورتر
و گنجشک شد نقطه ای
نه در آخر جمله در دفتر این و آن
که بر صورت آسمان
میان دو ابروی رنگین کمان

بر سنگ قبرش بنوسید

خسته بود اهل زمین نبود

نمازاش شکسته بود

بر سنگ قبر او بنوسید

شیشه بود

تنها از این نظر که سراپا شکسته بود

بر سنگ قبر او به زر بنگارید

پاک بود چشمان او که دائماْ از اشک شسته بود

همین!!!!!!

باچشمان تو ٬ مرا به الماس ستارگان نیازی نیست

                                                                           به آسمان بگو!

آسمان تعطیل است
بادها بیکارند
ابر ها خشک و خسیس
هق هق گریه ی خود را خوردند
من دلم می خواهد
دستمالی خیس
روی پیشانی تبدار بیابان بکشم
دستمالم را اما افسوس
نان ماشینی
در تصرف دارد
...
...
...
آبروی ده ما را بردند !

"قیصر امین پور"

چرا چشم دلم کوره       عصای رفتنم سسته          کدوم موج پریشونی          تو رو از ذهن من شسته

خدایا فاصله ات تا من    خودت گفتی که کوتاهه      از اینجا که من ایستادم           چقدر تا آسمون راهه

من از تکرار بیزارم          از این لبخند پژمرده            از این احساس یاسی که          تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم        شبم گم کرده مهتابم         بگیر از چشمای کورم               عذاب کهنه ی خوابو

 چرا گریه ام نمی گیره   مگه قلب من از سنگه       خدایا من کجا می رم               کجای جاده دل تنگه

می خوام عاشق بشم اما   تب دنیا نمی ذاره     سر راه بهشت من                   درخت سیب می کاره