آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا
نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا
نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا
وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار
اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا
شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود
ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا
ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت
اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند
در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا
در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین
خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا
شهریارا بی‌حبیب خود نمی‌کردی سفر
این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

                                                              "شهریار"

معنای عشق

پرنده نالان تر از زخمی و زخمی اندوهگین تر از صدا

 آه داغدار تر از نفس و نفس بریده تر از هوا

 قلب ایستاده در بندرگاه عشق، عشق مبهوت از نگاه مرگ

مرگ نشسته بر روی قلب او ، قلب او به دنبال نگاه آخر

یاری بازی گرفته زندگی را، زندگی دیگری را

او رفته اما هنوز آن یار دیدار نکرده ، آن یار نیامده برای واپسین

می جست نگاه او یار را که حتی برای آخرین بار...

از دور دید – آری او – اما او تکانی خورد و به مرگ سلام داد

یار را دید – اما با کسی دیگر

و آن جسم که مرده بود- روحش نیز جان داد